मीपणा (I) – आत्मकेंद्री आयुष्याचं प्रतिबिंब

सगळ्यात स्वार्थी, एक अक्षर असलेला शब्द कोणता असेल तर तो म्हणजे *"मी"*.

हो... मीपणा!

आपण सगळं आयुष्य ह्याच *'मीपणा'* भोवती फिरवतो. जन्मापासून मृत्यूपर्यंत, प्रत्येक क्षणाला आपण स्वतःचाच विचार करत असतो.

"मी" म्हणजे नक्की काय? ह्या मीपणाची सुरुवात कुठून होते?

ती सुरु होते *अपेक्षांपासून* –

* माझ्यासोबत असं व्हायला हवं,

* लोकांनी मला आदर दिला पाहिजे,

* माझं मन जसं म्हणेल तसं सगळं घडलं पाहिजे,

* मी काहीही करतो, तरी लोकांनी मला समजून घेतलं पाहिजे...

ही सगळी एक *अपेक्षांची जाळी* आहे. आपण अपेक्षित आयुष्य जगतोय, म्हणजे –

*"मला हे हवं", "माझी इच्छा", "माझं मन", "माझ्यासाठी"* –

सगळं काही "माझ्या" भोवती केंद्रित.

हेच "मीपण" आहे, आणि आपल्याला कदाचित याची जाणीवही नसते!

एखादी व्यक्ती मंदिरात जाते, तरी तिथेही तो *फक्त मागणं* करतो –

"देवा, मला हे हवं", "माझं ते पूर्ण कर"...

पण असं फार क्वचित ऐकायला मिळतं –

*"देवा, मला काहीतरी द्यायचं आहे"*

*"माझ्याकडे जे आहे, ते मी तुला अर्पण करतो"*

कारण, आपली अपेक्षा इतकी खोलवर मुरलेली असते, की दुसऱ्याला काही देणं हे आपल्याला सुचतच नाही.

पण जेव्हा माणूस सतत 'मी' या विचारात राहतो,

तेव्हा त्याचं मन *कधीच स्थिर राहत नाही.*

तो *निराश*, अस्वस्थ असतो.

कधीच समाधानी नसतो.

आपल्याला वाटतं की आपल्याभोवतीचे लोक आपल्याच्या अपेक्षा पूर्ण करायला हवे,

पण खरंच...

-का कोणी तुमचं समाधान करण्यासाठीच जगतंय?*

जर तुम्हाला तसं वाटत असेल,

तर माफ करा –

वेळ तुम्हाला सगळं शिकवेल.

शेवटी एकच सांगावंसं वाटतं:

> "Be realistic in your expectations...

> You will never feel frustrated."

अपेक्षांपासून थोडंसं दूर जा,

"मी" वरून "आपण" कडे वळा,

तेव्हाच तुम्ही खरं *स्वतःला* ओळखाल.

---

✍ #Santoshhadapad