सगळ्यात स्वार्थी, एक अक्षर असलेला शब्द कोणता असेल तर तो म्हणजे *"मी"*.
हो... मीपणा!
आपण सगळं आयुष्य ह्याच *'मीपणा'* भोवती फिरवतो. जन्मापासून मृत्यूपर्यंत, प्रत्येक क्षणाला आपण स्वतःचाच विचार करत असतो.
"मी" म्हणजे नक्की काय? ह्या मीपणाची सुरुवात कुठून होते?
ती सुरु होते *अपेक्षांपासून* –
* माझ्यासोबत असं व्हायला हवं,
* लोकांनी मला आदर दिला पाहिजे,
* माझं मन जसं म्हणेल तसं सगळं घडलं पाहिजे,
* मी काहीही करतो, तरी लोकांनी मला समजून घेतलं पाहिजे...
ही सगळी एक *अपेक्षांची जाळी* आहे. आपण अपेक्षित आयुष्य जगतोय, म्हणजे –
*"मला हे हवं", "माझी इच्छा", "माझं मन", "माझ्यासाठी"* –
सगळं काही "माझ्या" भोवती केंद्रित.
हेच "मीपण" आहे, आणि आपल्याला कदाचित याची जाणीवही नसते!
एखादी व्यक्ती मंदिरात जाते, तरी तिथेही तो *फक्त मागणं* करतो –
"देवा, मला हे हवं", "माझं ते पूर्ण कर"...
पण असं फार क्वचित ऐकायला मिळतं –
*"देवा, मला काहीतरी द्यायचं आहे"*
*"माझ्याकडे जे आहे, ते मी तुला अर्पण करतो"*
कारण, आपली अपेक्षा इतकी खोलवर मुरलेली असते, की दुसऱ्याला काही देणं हे आपल्याला सुचतच नाही.
पण जेव्हा माणूस सतत 'मी' या विचारात राहतो,
तेव्हा त्याचं मन *कधीच स्थिर राहत नाही.*
तो *निराश*, अस्वस्थ असतो.
कधीच समाधानी नसतो.
आपल्याला वाटतं की आपल्याभोवतीचे लोक आपल्याच्या अपेक्षा पूर्ण करायला हवे,
पण खरंच...
-का कोणी तुमचं समाधान करण्यासाठीच जगतंय?*
जर तुम्हाला तसं वाटत असेल,
तर माफ करा –
वेळ तुम्हाला सगळं शिकवेल.
शेवटी एकच सांगावंसं वाटतं:
> "Be realistic in your expectations...
> You will never feel frustrated."
अपेक्षांपासून थोडंसं दूर जा,
"मी" वरून "आपण" कडे वळा,
तेव्हाच तुम्ही खरं *स्वतःला* ओळखाल.
---
✍ #Santoshhadapad
तू पास भी है मेरे, पर तू पास नही,
तू दूर भी है, पर इतनी भी दूर नही,
इंतजार की इन तनहाई भरी रातों से यूं कुछ लगाव हो रहा है,
बस अब अंधेरों से भी एक रिश्ता जुड़ गया है,
सोचते है वो मंजर क्या होगा,
जब आपकी यादें इस दिल की आखिरी धड़ाकोनो से भी आजाद हो जायेगी,
काश तब तो तू मेरी बेताब मोहब्बत को रूबरू हो जाएगी
